با هرنفسۍ‌سلام ڪردن عشق اسٺ
آقا به تو احترام ڪردن عشق اسٺ
اسم قشنگٺ به میان چون آید
از رو؁ادب قیام ڪردن عشق اسٺ

تعجیـل‌در‌ظهـور امام_زمان صلـوات

#یاایهـاعزیز ‌
#السݪام‌علیڪ‌یا‌بقیة‌اللہ

▫️سلام بر تو ای مولایم،
سلام بر تو از سوی قلبی، که جز تو در آن راه ندارد!
بپذیر سلام کسی را که قلبش، خانه محبت توست و چشمهایش مشتاق دیدار تو…

🌸سلام امام زمانم

📚 صحیفه مهدیه، دعای استغاثه به حضرت صاحب الزمان

#شهیدانه

ـ به قول شهید بِلباسے :

اونقدر خودمونُ درگیرِ
القاب و عناوین ڪردیم ؛
ڪه یادمون رفته همه باهم برادریم
و باید ڪنارِ هم ، بارے از رویِ
دوشِ مردم برداریم:
حواسمون ڪجاست؟

“حجاب"مانند اولین خاکریز جبھه است
کھ دشمن براۍ تصرف سرزمینی
حتماً ‌باید اول آن را بگیرد.
-شھید‌مطهری

#حجاب
#نجابت_‌ایرانی

وقتی این آیه نازل شد، رسول خدا صلی الله و آله و سلم، حسن و حسین را به عنوان فرزندان و فاطمه علیهاسلام را به عنوان زنان و نیز امیرالمؤمنین علی علیه السلام را به عنوان نفس خودش برای مباهله با نصاری به میعاد برد .پس به حکم خدا امیرالمؤمنین علیه السلام نفس رسول خداست و چون هیچ یک از مردم، برتر از رسول خدا نیستند، ضروری است که هیچ یک از مردم از امیرالمؤمنین برتر نباشند؛ جز خود رسول الله. فضیلت امیرالمؤمنین بر تمام خلایق بعد از رسول خدا این است.»

مأمون گفت: «مگر در این آیه، فرزندان به لفظ جمع نیامده؟ ولی رسول خدا فقط دو فرزندش را برد؛ و مگر زنان به لفظ جمع نیامده؟ ولی رسول خدا فقط فاطمه علیهاسلام را برد. پس چرا نگوییم در این آیه مقصود از نفس رسول خدا، خود رسول الله باشد؛ که اگر این را بگوییم، دیگر فضلی برای علی بن ابیطالب نخواهد بود؟»

امام رضا علیه السلام فرمود:« نه؛ آنچه گفتی صحیح نیست. زیرا دعوت کننده، یعنی دعوت کننده ی کسی دیگر، نه خودش. همان طور که فرمان دهنده یعنی فرمان دهنده به دیگری .

در آیه مذکور خداوند می فرماید:« بگو بیایید بخوانیم؛ معلوم می شود رسول خدا که خواننده است شخص دیگری را می خواند. لذا باید نفس رسول خدا غیر از رسول خدا باشد تا خواندن صدق کند. و چون رسول خدا در هنگام مباهله هیچ مردی را جز علی بن ابیطالب نبردند، معلوم می شود منظور خداوند از نفس رسول خدا، کسی جز امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب نیست. مأمون که با این جواب دندان شکن حضرت رضا علیه السلام روبرو شد، از جواب بازماند و گفت: «وقتی جواب آمد، سؤال از میان می رود.»

بحارالانوار، ج 49، ص 188، ح 20.